Home
اصل و نسب طایفه دنبلی
تاریخ برمکیان
مشاهیر دنبلی
آثار بجا مانده
دانشمندان و شعراء
گالری عکس
تماس با ما
جستجو

 

 

 

شمس الدین احمد دنبلی

 

شمس الدین ابوالعباس احمد ملقب به شمس الدین الخوئی، پسر خلیل پسر سعادت پسر امیر جعفر شمس الملک دنبلی پسر امیرعیسی برمکی، یکی از بزرگترین دانشمندان قرن هفتم هجری بشمارمیرود. بنابه نوشته صاحب طبقات الاطبا و همچنین براساس نوشته مرحوم محمدعلی خان تربیت در کتاب دانشمندان آذربایجان، وی یگانه زمان خود در علوم حکمت و علامه زمان در امور شرعی و اصول طبابت و سایر علوم آن زمان محسوب می شد و شخصی کریم النفس ، با حجب و حیا ،عاقل ، دارای مناعت طبع ، پیشگام درکارهای خیر،دارای چهره ای نورانی وهمواره درحال نمازو عبادت و قرائت قرآن بود. کتاب علم الانساب ویرا عالم مشهور و قاضی القضات دمشق و معروف به ابن خلکان معرفی می نماید. برخی منابع عربی ویرا به اشتباه از دانشمندان دنیای عرب معرفی نموده اند. برخی دیگر ویرا ازاحفاد جعفربرمکی بشمار می آورند. درحالیکه او از طایفه دنبلی و متولد شهر خوی میباشد و دنبلی ها ازاعقاب امیرموسی پسر امیریحیی برمکی میباشند. شمس الدین احمد از شاگردان فخر رازی یوده است.

براساس نوشته صاحب طبقات الاطبا که بزبان عربی میباشد، شمس الدین احمد از شهرخوی به شام مهاجرت نموده، زمانی که وارد شام شد حاکم آن سرزمین بنام عیسی بن ملک العادل که خود از علمای بزرگ علوم شرعیه محسوب میگردید، او را به حضور طلبید و پس از مناظره ای که با او داشت، شمس الدین احمد را مسلط ترین فرد به شرعیات و سایر علوم تشخیص داده بنابراین ویرا محترم داشته واز همنشینان خود قرار داد.بعد ازمدتی سلطان شام اورا در شهردمشق مقیم گردانید و مقرری مناسبی برایش تعیین نمود. و جماعتی از عالمان آن سرزمین جهت طرح مسائل به وی مراجعه می کردند.

شمس الدین احمد،زبان فصیح وبیان بسیارخوبی داشته، بسیارجوانمرد وبا مروت بود.شیخ الامام فخرالدین بن خطیب الری حاکم دمشق به او ارادت پیدا کرد و قضاوت را به او سپرده وی را قاضی القضات دمشق تعیین نمود. شمس الدین احمد بسیار متواضع و لطیف الکلام بود. وی زندگی بسیار ساده ای داشته وبا اینکه از بزرگان شهر و قاضی القضات بوده بهنگام نماز همانند مردم عادی با پای پیاده به مسجد جامع شهر تردد میکرد. تصنیفهای بسیار خوبی از وی برجا مانده . شمس الدین احمد مدرسه ای در شهر دمشق داشته و در آن مدرسه به فقها و عالمان شام درس میداد و محل زندگی او نیز همان مدرسه بوده است .وی در همان شهر بتاریخ 21 اسفند سال 618 خورشیدی( 7 شعبان سال 637 قمری) درگذشت .

اتمام باقیمانده تفسیر قرآن ابن خطیب الری ، کتابی در علم نحو، کتابی در علم اصول و تصنیفهائی برای عیسی بن ابی بکر بن ایوب، آثاری است که از وی بجا مانده.

عباس و محمد ملقب به شهاب الدین فرزندان وی بودند.